Modyfikacja plastyczna oznacza dodanie jednej lub większej liczby innych substancji do żywic plastikowych w celu zmiany ich pierwotnych właściwości i ulepszenia jednego lub większej liczby aspektów ich działania, a tym samym poszerzenia zakresu ich zastosowania. „Modyfikowane tworzywa sztuczne” są zbiorczo nazywane modyfikowanymi tworzywami sztucznymi.
Metody modyfikacji tworzyw sztucznych można ogólnie podzielić na:
1. Wzmocnienie: Dodatek wypełniaczy włóknistych lub arkuszowych, takich jak włókna szklane, włókna węglowe i proszek mikowy, zwiększa sztywność i wytrzymałość materiałów, na przykład arkuszy i prętów nylonowych wzmocnionych włóknem szklanym do elektronarzędzi.
2. Hartowanie Poprawianie wytrzymałości/odporności na uderzenia tworzyw sztucznych poprzez dodatek innych materiałów, takich jak guma i elastomery termoplastyczne, jak w przypadku hartowanego polipropylenu, który jest szeroko stosowany w motoryzacji, sprzęcie gospodarstwa domowego i zastosowaniach przemysłowych.
3. Mieszanie: Metoda równomiernego mieszania dwóch lub więcej niezgodnych materiałów polimerowych w makroskopowo zgodną, ale mikroskopowo rozdzieloną fazowo mieszaninę w celu spełnienia określonych wymagań dotyczących właściwości fizycznych i mechanicznych, właściwości optycznych, właściwości przetwórczych itp. Na przykład pręt PTFE + POM.
Pręt AHD z PTFE+POM
4. Dodawanie stopów: podobne do mieszania, ale z większą kompatybilnością składników, może łatwo utworzyć jednorodny system i uzyskać właściwości, których nie można uzyskać za pomocą pojedynczego składnika, np. stopy PC/ABS lub PPO modyfikowany PS.
5. Wypełnianie: Dodawanie wypełniaczy do tworzyw sztucznych w celu poprawy właściwości fizycznych, mechanicznych lub obniżenia kosztów.
6. Inne modyfikacje: Zastosowanie wypełniaczy przewodzących w celu zmniejszenia rezystywności tworzyw sztucznych; Dodatki takie jak przeciwutleniacze/stabilizatory świetlne poprawiające odporność materiałów na warunki atmosferyczne; Dodatki takie jak pigmenty/barwniki zmieniające kolor materiałów; Dodatki, takie jak smary wewnętrzne i zewnętrzne, poprawiające wydajność przetwarzania materiałów; Zastosowanie środków zarodkujących do modyfikacji półzłączy.
Oprócz omówionych powyżej technik modyfikacji fizycznej, istnieją metody wykorzystujące reakcje chemiczne w celu zmiany tworzyw sztucznych i uzyskania określonych właściwości. Przykładami są szczepienie bezwodnika maleinowego na poliolefinach, sieciowanie polietylenu i zastosowanie nadtlenków w przemyśle tekstylnym do degradacji żywic i poprawy właściwości płynięcia/formowania włókien.
W przemyśle często stosuje się kombinację kilku metod modyfikacji. Na przykład podczas modyfikacji zbrojenia z tworzywa sztucznego jednocześnie dodaje się środki zwiększające temperaturę, takie jak guma, aby zminimalizować utratę udarności; lub przy produkcji wulkanizatów termoplastycznych (TPV), mieszanie fizyczne i sieciowanie chemiczne przeprowadza się jednocześnie.
Właściwie, gdy wytwarzany jest jakikolwiek surowiec z tworzywa sztucznego, zawiera on przynajmniej pewną ilość stabilizatorów, dzięki czemu nie ulega degradacji podczas przechowywania, transportu i przetwarzania. Nie ma zatem tworzyw sztucznych „niemodyfikowanych” sensu stricto. Jednak w przemyśle żywica bazowa pochodząca z zakładów chemicznych jest często określana jako „niemodyfikowany plastik” lub „czysta żywica”.
Arkusz AHD ESD POM
